چگونه بیماران سرطانی را درمان کنیم؟


آفتاب نیوز :

ملیکا قهرمان زاده درباره نحوه برخورد با بیماران سرطانی گفت: اولین قدم همدلی با بیماران است. بیمار وارد شرایط سختی می شود که عاقبتش را نمی شناسد و وقتی چیزی نمی دانیم و آخرش را نمی دانیم، اضطراب زیادی ایجاد می کند.

وی افزود: در مرحله دوم باید تسکین اضطراب را آموزش دهیم و به بیمار بفهمانیم که این دوران سخت و پر استرس است، عوامل مختلفی در آن دخیل هستند و بر جنبه های مختلف زندگی تاثیر می گذارد. این بیماری علاوه بر خود بیمار، کل شبکه اجتماعی او را نیز درگیر می کند و مراقبان و همراهان بیمار سرطانی نیز برای کمک به بیمار نیازمند درمان جدی برای حفظ روحیه، کاهش اضطراب و مواجهه با بحران هستند.

قهرمان زاده با بیان اینکه در بسیاری از مواقع خود مراقبان اضطراب بیشتری دارند و این اضطراب به بیمار منتقل می شود، اظهار داشت: مراقبان می توانند از این اضطراب کارهایی انجام دهند که استرس بیمار را افزایش می دهد. اغلب اوقات ما مراقبان را می بینیم که به جای کمک به اضطراب خود، ویران می کنند. آنها قصد کمک و مراقبت ویژه دارند، اما بیشتر روی دست و پای بیمار هستند و این باعث افزایش استرس بیمار می شود.

این روانشناس تصریح کرد: ما بیماران زیادی داریم که می گویند می خواهند استقلال بیشتری داشته باشند، اما معمولا مراقبان طرف ما هستند و این باعث بدتر شدن ما می شود. بیماران می گویند گاهی اوقات باید درد و اضطراب خود را کنار بگذاریم و با اضطراب همراهان و خانواده خود کنار بیاییم که استرس دیگری به آن اضافه می کند.

وی ادامه داد: تجربه های زیادی در اتاق درمان داشته ام که می گفتند بیمار نمی داند سرطان دارد، چیزی نگو، بعد بیمار وارد اتاق درمان شد و گفت سرطان دارم، اما نگو. خانواده ی من. در واقع، آنها در تضاد هستند، تا حدی بر اساس فرهنگ، و هر دو تحت فشار اضافی برای پنهان کردن موضوع هستند.

کهرامون زاده با اشاره به اینکه باید یاد بگیریم در کنار بیماران سرطانی باشیم، تصریح کرد: نحوه استفاده از کلمات مهم است. بیماران سرطانی به برخی کلمات یا احوالپرسی ها و توجهات حساس هستند. نامیدن آنها به بیماران سرطانی تبدیل به یک کیفیت شده و خسته کننده است. برای بیماران سرطانی خوشایند نیست که بخواهیم در این زمینه دوبار سلام و احوالپرسی کنیم.

این روانشناس افزود: باید نسبت به نوع گفتار و مراقبت و همراهی حساس باشیم و در این زمینه اطلاعات کسب کنیم تا بتوانیم یاور و همراه باشیم نه اینکه بار اضافی بر دوش بیمار باشد. این اطلاعات و آموزش منجر به روحیه بالاتر و همکاری بیشتر در درمان و مبارزه بیمار برای بهبود می شود.

وی در خصوص نحوه برخورد با بیماران سرطانی در حین درمان گفت: گاهی بیماران به دلیل لجبازی با خود و خانواده و یا به دلیل اضطراب و افسردگی احساس می کنند همه چیز تمام شده و نمی توانند کاری انجام دهند. آنها فکر می کنند که درمان بیشتر از اینکه به آنها کمک کند به آنها آسیب می رساند. در اتاق درمان، ما در تلاش هستیم تا با آگاهی، شفقت و گروه درمانی به بیماران سرطانی کمک کنیم.

کهرامون زاده با بیان اینکه در کمک به اولین مراقبان بیماران سرطانی مرز حساس و باریکی وجود دارد، اظهار داشت: مراقبت باید به گونه ای باشد که بیمار احساس تنهایی، گوشه گیری و حاشیه نکند و در مقابل همراهان خفه نشود. . این یک نماد ظریف است که شرکای سرطانی باید از آن آگاه باشند و مراقب آن باشند.

این روانشناس افزود: بزرگترین کمک به مراقبان، همراهی با بیمار است. آنها باید به آنچه که بیمار می خواهد فکر کنند، نه آنچه که مراقبان فکر می کنند. گاهی مراقبان فکر می کنند که بیمار بیمار را درک نمی کند، بنابراین باید گرمتر از فنجان باشند، کمک کنند و به بیمار بگویند که چه کار کند. زمانی که مراقبان می توانند با بیمار همدلی کنند تا بیمار بداند که تنها نیست، استرس مضاعفی است.

وی گفت: قدم زدن در این مسیر با اطلاع رسانی و کمک به بیمار بسیار خوب است. هرچه همراهان بیمار اطلاعات بیشتری کسب کنند و همراهان بهتری باشند، استرس بیمار کمتر و شانس بهبودی بیشتر می شود. ما نباید به اطلاعات قبلی خود بسنده کنیم، بلکه باید ببینیم برای هر مرحله جدید چه اطلاعات جدیدی لازم است.

Kelvin Ashley

حل کننده مشکل متعصب سفر مادام العمر. بت نوجوان آینده. علاقه مندان به اینترنت آماتور.